We denken graag in generaties. De beschuldiging aan ‘de jeugd van tegenwoordig’ is daarvan een opvallend voorbeeld. Maar welk gedrag hoort eigenlijk bij welke generatie, in een cultuur waar ouders steeds meer van het gedrag van hun kinderen overnemen?
Niemand weet het meer. En dus horen we steeds luider de roep om leiderschap, en om normen en waarden. De oorzaak van onze verwarring en van onze paniekroep ligt in de grote veranderingen van onze tijd: de secularisering, globalisering en de individualisering. De oplossing wordt gezocht in óf sterk leiderschap, óf een sterk ego.
Maar is het nodig om leiders te volgen of ‘jezelf worden’ voordat we een stap in de samenleving durven doen? Coen Simon denkt van niet. Wie de situatie goed ‘leest’, zoals een spits in het 16-meter gebied, hoeft geen regels te kennen of een beter mens te worden om toch het juiste te doen. De mens is een homo ludens, een spelend wezen dat heel ver kan komen, mits het zich aan de wetten van het theater en de regels van het spel houdt. Let’s play!
